วันนี้คิดเล่นๆระหว่างนั่งรถไปทำงาน ถ้าเรามีเวลาใช้ชีวิตแค่วันเดียว เป็นตัวเราจริงๆแค่วันเดียว ตั้งแต่ตื่นนอน ไปจนนอนหลับตอนกลางคืนจะเป็นยังไง
ถ้าในตอนเช้าเราตื่นขึ้นมา ในร่างกายนี้ พร้อมกับความรู้และความทรงจำของร่างกายนี้ โดยมีภาระกิจ และหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ก็คืองานหรืออะไรที่เราต้องทำในแต่ละวันนั่นแหละ
เมื่อจบวัน สิ่งที่เราทำในวันนี้ก็จะส่งต่อความทรงผ่านร่างกายนี้ไปในวันพรุ่งนี้อีกที เหมือนกับที่เราได้รับมา
แน่นอนอะไรก็แล้วแต่ที่เราเลือกจะทำหรือไม่ทำในวันนี้มันส่งผลกับไอคนที่จะใช้ร่างกายนี้ต่อในอนาคตแน่นอน ถ้าวันนี้เราดองงาน ไอคนที่ตื่นมาในวันอื่นก็ต้องรับกรรมไป มาปั่นงานแทนเรา หรือถ้าวันนี้เราไปโบ้หน้าไอคนที่ขับรถตัดหน้าเรา ไอคนที่ตื่นพรุ่งนี้ก็อาจโดนคนที่เราพึ่งโบ้หน้าไปมาดักตีก็ได้ ถ้ามองง่ายๆก็คือเราทำร้ายตัวเองในอนาคตนั่นแหละ
ไอแนวคิดบ้าๆนี้มันดูมีประโยชน์นะ ถ้าเราใช้ชีวิตแบบวันต่อวัน โดยที่ยังรับผิดชอบชีวิตของเราอีกคนที่จะตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ เราก็จะใช้ชีวิตเหมือนวันนี้เป็นวันสุดท้าย เราไม่รู้หรอกว่าพรุ่งนี้เราจะได้ตื่นขึ้นมาอีกหรือเปล่า รวมทั้งคนอื่นๆรอบตัวเราด้วย วันนี้อาจะเป็นวันสุดท้ายของใครสักคนนึงจริงๆก็ได้ เราอาจจะให้ความสำคัญกับคนรอบตัวเรามากขึ้น โดยเฉพาะคนที่เรารัก และคนที่รักเรา
- เราจะเลิกผลัดวันประกันพรุ่งมั้ยนะ เพราะเรามีเวลาแค่วันเดียว
- เราจะรับผิดชอบงานมั้ยนะ หรือเอาเวลาไปใช้ชีวิต เพราะเรามีเวลาแค่วันเดียว
- เราจะสนใจคนรอบตัวมากขึ้นมั้ยนะ หรือน้อยลง เพราะยังไงเราก็มีเวลาแค่วันเดียว
แต่ถ้าเรายังคิดถึงตัวเราในวันพรุ่งนี้ ไอคนที่จะต้องตื่นมารับผลของเราในวันนี้ เราก็คงจะเลือกทำสิ่งที่ดี เพื่อให้ตัวเราใจวันพรุ่งนี้ไม่เดือดร้อนมากนัก
แต่ระบบนี้ยังมี bug อยู่ คือถ้าเราไม่นอน ก็ถือว่ายังไม่จบวันของเรา เราก็จะมีเวลาใช้ชีวิตมากขึ้น โกงเวลาของตัวเองในวันพรุ่งนี้มาใช้ แต่มันก็จะเป็นการทำร้ายเราตัวที่จะตื่นขึ้นมาในอีกวันนึงด้วย เพราะพักผ่อนไม่พอ แล้วก็จะเหลือเวลาที่จะทำสิ่งต่างๆน้อยลง
ผมไปฟังบทสัมพาสนึง เค้าบอกว่า สมองเราให้ค่ากับอนาคตน้อย ยิ่งไกล ยิ่งน้อยลง งั้นผมก็ทำแค่เพื่อวันนี้กับวันพรุ่งนี้แล้วกัน
ผมเลิกสนใจแต่อนาคต จนลืมปัจจุบัน และคงไม่ทำอะไรที่มันบ้าพอขนาดจะทำให้ตัวเราในวันพรุ่งนี้เดือดร้อน
อย่างน้อยถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายจริงๆ ถ้าพรุ่งนี้ไม่ได้ตื่นขึ้นมา ผมก็จะได้ไม่เสียใจ เพราะเราได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำแล้ว และก็ไม่ทำอะไรบ้าจนเกินไป เพราะถ้าพรุ่งนี้เราอาจจะยังตื่นขึ้นมาอยู่ก็ได้
อย่าลืมใช้ชีวิตในส่วนของตัวเองวันนี้ พยายามช่วยแก้ปัญหาที่ตัวเราเมื่อวานสร้างไว้ แล้วก็มีน้ำใจและสงสารตัวเองในวันพรุ่งนี้ด้วย
เขียนอะไรไม่รู้ ไร้สาระ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น